Co zrobić gdy masz lęk przed prowadzeniem?

Witajcie Panie,
Dość często spotykam znajome które mają prawo jazdy od kliku lat jednak albo to z powodu braku auta - mąż nie oddaje kierownicy, albo przez doświadczenia na drodze - wypadek, lub z czystego lenistwa - Panie zdecydowały się wsiadać do auta tylko na miejscu dla pasażera.

Ciekawi mnie jak można przezwyciężyć lęk przed prowadzeniem, może macie jakieś porady dla Kobiet które mogą ale z pewnych względów mają opory przed doświadczeniem wielkiej frajdy jaką jest prowadzenie auta.

Coz - z wlasnego doswiadczenia wiem, ze po prostu trzeba zaczac jezdzic. Jezeli lek jest spowodowany jakims urazem (wypadek, itp) bardzo ciezko sie przelamac. Wiem o tym dobrze, bo sama zaczelam jezdzic samochodem po wypadku dopiero jak moj synek rozbil sobie luk brwiowy i trzeba go bylo zawiezc do szpitala. Od tego czasu jezdze bez problemow.

Tak w ogole to radze autko z automatyczna skrzynia biegow (biegi sprzeglo - po co sie z tym meczyc), a do tego z daleka od mezow, chlopakow, ojcow, braci podczas pierwszych jazd - bo jak oni zaczna "pomagac" to nic z tego nie bedzie...

jeździć, jeździć, jeździć ...
to jedyna metoda wiadomo bowiem, że lęk przezwycięży tylko wprawa i świadomość prawidłowej reakcji w wątpliwej sytuacji, dlatego jeśli nie od razu na ruchliwą drogę czy tłocznego miasta to na początek w spokojnych miejscach gdzie trudno być zaskoczonym ale jeździć

Dokładnie, tylko jazdą można pozbyć się lęku.
Można również wybrać się na kurs doszkalający, zapewne poprawi naszą pewność siebie za kołkiem

właśnie każdy strach trzeba w sobie zwalczać, jednym przychodzi łatwiej innym trudniej, ale trzeba próbować

jeśli są obawy przed prowadzeniem to zawsze można wykupić kilka jazd w szkole nauki jazdy lub poprosić znajomych o pomoc w przełamaniu strachu - raźniej gdy prowadzi się ze świadomością że koło nas jest doświadczony kierowca który zawsze może posłużyć dobrą radą czy pomocą

ale popieram resztę koleżanek - trzeba jeździć

nie każdy jest w stanie przezwyciężyć swoje lęki i to ponoć normalne ale każdy może popróbować, wiec zgadzam się z koleżankami - siadać za kierownicę i jeździć, może niekoniecznie nowym autkiem z salonu ale w drogę

Ja zaraz po zdaniu prawa jazdy strasznie się bałam jeździć. Pewnie do tej pory bym sama nie wsiadła za kółko,gdyby nie pewna sytuacja. Musiałam zawieźć mame jej partnera i brata z dziewczyną na wesele. Wszystko ok ale wracać musiałam już sama bo nie było miejsca dla koleżanki do towarzystwa. Strasznie się bałam. Ale po chwili czułam się lepiej niż z kimś obok. Sądzę że to był mój przełom i teraz nie wyobrażam sobie dnia bez jazdy autem Nie twierdzę że dla każdego taki przymus i szok byłby dobry ale u mnie wyszło to na plus

tola_k napisał:

Witajcie Panie, Dość często spotykam znajome które mają prawo jazdy od kliku lat jednak albo to z powodu braku auta - mąż nie oddaje kierownicy, albo przez doświadczenia na drodze - wypadek, lub z czystego lenistwa - Panie zdecydowały się wsiadać do auta tylko na miejscu dla pasażera. Ciekawi mnie jak można przezwyciężyć lęk przed prowadzeniem, może macie jakieś porady dla Kobiet które mogą ale z pewnych względów mają opory przed doświadczeniem wielkiej frajdy jaką jest prowadzenie auta.

Najlepiej jest chyba poprosić znajomego, żeby zabrał nas w jakieś odosobnione miejsce i poćwiczyć manewry Albo..wykupić sobie jazdy doszkalające. Nie ma nic lepszego niż praktyka.

Tak, znam takie Panie, które mają opory przed prowadzeniem. Moja była Pani profesor, która uczyła mnie jęz. ang. już 9 lat ma prawo jazdy, a tylko 2x po zdanym egzaminie miała okazję pojeździć. Później, jak mi powiedziała, już się jej nie chciało ani wydawać na ten cel pieniędzy, ani się zabić na pierwszym zakręcie.

Jak można zmienić takie nastawienie? Jak myślicie?

Podświadomośc. Od zawsze wmawia nam się że jesteśmy gorszymi kierowcami, przy ruszaniu strzelamy kangury, turlamy sie z górki, jeździmy jak ślimaki czy też kosimy krawężniki. To siedzi nam w podświadomości i powstaje lęk. Po co mam wyjeżdżać na ulice jak zaraz kogoś rozjadę albo inni kierowcy będą sie na mnie dziwnie patrzeć...
Najlepsza jest chyba terapia szokowa. Jeździc jeździc jeździc. Bo na fotelu pasażera na pewno się nie przełamiemy

wedlug mnie po prostu jezdzic jezdzic jezdzic, na poczatku mojej przygody z autem kobieta wjechala mi w bok samochodu na parkingu i nie chcialam w ogole jezdzic po calym zdarzeniu ale sie w koncu przelamalam i teraz juz nie mam problemow

Ja okropnie boje się jeździć
Bardzo chciałam nauczyć się jeździć. Uwielbiałam jazdy Lką ale jak wyjechałam sama na ulice do domu wróciłam zapłakana.
Tak wiem że na wielu kursach uczy się zdać egzamin a nie uczy się jeździć. I czas to weryfikuje ale cóż boje się.

Olu ale w czym dokładnie tkwi problem? Co się stało podczas tej pierwszej jazdy?

Cóż ogólnie czułam się jak sierota
Nawet pod minimalne wzniesienie musiałam zaciągać ręczny bo puknęłabym ludzi z tyłu którzy stają masakrycznie blisko mimo tego że pół samochodu mam w zielonych listkach. To raz, dwa ciężko wyczuć mi jeszcze samochód i szybkie ruszanie nadal jest w sferze marzeń. Kilka razy mnie już obtrąbili. Mam wrażenie że jestem totalną zawalidrogą i sierotą. A jeżdżąc Lką był to dla mnie relaks. Tym bardziej to wszystko mnie przytłacza

@Tola_K --> jeździć!!! Ja miałam duże opory, ale wynikające właśnie z braku doświadczenia. Zaczynałam nie mając własnego auta, co wiązało się z tym, że mój ówczesnych chłopak - zawsze prowadził. Chyba, że chciał poimprezować z kolegami, wtedy odwoziłam nas do domu. Dobijały mnie jeszcze komentarze: co ty robisz, nie tak, ... etc. Także jeździć, dla bezpieczeństwa - poprosić zaufaną osobę, która Cię wesprze, i trenować. Wieczorami, gdy ruch jest mniejszy, albo rano w weekend. . Praktyka czyni mistrza

Ostatnio zmieniony przez Evik_wawa dnia 2011-04-08, 13:24, w całości zmieniany 1 raz

[quote="Olcia"]Cóż ogólnie czułam się jak sierota

Olcia, każdemu czasem zdarzy się błąd i każdy ma do tego prawo. Głowa do góry! Pamiętaj, że są kierowcy, którzy trąbią na wszystko i na wszystkich, nawet za to, że nie ruszasz jednocześnie z zapaleniem się zielonego światła, etc... Trzymam za Ciebie kciuki